زبان دانشگاهی

زبان دانشگاهی برای خود یک زبان است. از این زبان در بحث های تخصصی استفاده می شود. از آن در نشریات دانشگاهی نیز استفاده می شود. پیش از این، یک زبان دانشگاهی یکسان وجود داشت. در منطقه اروپائی، برای مدّت های طولانی زبان لاتین در دانشگاه ها رواج داشت. امّا، امروز انگلیسی مهم ترین زبان دانشگاهی است. زبان دانشگاهیی یک نوع زبان بومی است. این زبان شامل بسیاری از واژه های خاص است. مهم ترین ویژگی های آن معیار و رسمی بودن آن است. برخی می گویند که دانشگاهیان به عمد به طور نامفهوم صحبت می کنند. چیزی که پیچیده است، به نظر هوشمندانه تر می رسد. علم بر اساس حقیقت است. بنابراین، باید از یک زبان خنثی استفاده کند.

در این زبان جایی برای عناصر لفظی و یا گفتار زینتی وجود دارد. در عین حال، نمونه های بسیاری از زبان های بیش از حد پیچیده وجود دارد. و به نظر می رسد که زبان پیچیده بیشتر انسان را جذب می کند! مطالعات ثابت کرده است که ما به زبان پیچیده تر بیشتر اعتماد بداریم. افراد تحت آزمایش می بایست به چند سئوال پاسخ دهند. این جواب شامل انتخاب بین چندین پاسخ بود. برخی از پاسخ ها به سادگی تدوین شده بودند، سئوالات به نحو پیچیده تری طرح شده بودند. بیشتر افراد تحت آزمایش پاسخ های پیچیده تر را انتخاب کردند. اما این منطقی به نظر نمی رسید! افراد تحت ازمایش فریب زبان را خورده بودند. اگرچه مطالب نامفهوم بودند، ولی تحت تأثیر شکل آن قرار گرفتند. امّا، پیچیده نوشتن همیشه هنر نیست. انسان باید بیاموزد که چگونه مطالب ساده را در زبان پیچیده وارد کند. از طرف دیگر، بیان آسان مطالب دشوار، خیلی ساده نیست. بنابراین گاهی اوقات مطالب ساده واقعا پیچیده است ...