تاریخ زبانشناسی

انسان همواره مجذوب زبان بوده است. بنابراین تاریخ زبان شناسی بسیار طولانی است. زبان شناسی مطالعه نظام مند زبان است. حتی هزاران سال پیش مردم در باره زبان فکر می کردند. برای این کار، فرهنگ های مختلف سیستم های مختلفی را ایجاد کردند. در نتیجه، تعریف های مختلفی از زبان پدید آمد. زبانشناسی امروز بیش از هر چیز بر نظریه های باستانی استوار است. روش های بسیاری به ویژه در یونان ایجاد شده بود. قدیمی ترین اثر شناخته شده در مورد زبان مربوط به هند است. این اثر در 3،000 سال پیش توسّط ساکاتایانا که متخصبص دستور زبان بود نوشته شده است. در دوران باستان، فلاسفه ای مانند افلاطون نیز به تحقیق در مورد زبان پرداخته بودند. بعدها، نویسندگان رومنس نظریات آنها را توسعه دادند. اعراب هم، در قرن هشتم روش خود را ایجاد کردند.

پس از آن، آثار آنها توصیف دقیق زبان عربی را نشان می دهد. در دوران مدرن، انسان بخصوص به دنبال تحقیق در مورد منشأ زبان بود. محقّقین به ویژه به تاریخ زبان علاقمند شدند. در قرن هیجدهم، مردم شروع به مقایسه زبان ها با یکدیگر کردند. آنها می خواستند بدانند که چگونه زبان ها ایجاد شده اند. بعدها آنها به زبان به عنوان یک سیستم متمرکز نگاه کردند. مرکز توجّه آنها سئوال در مورد چگونگی کار زبان بود. امروز، تعداد زیادی از مکاتب فکری در درون زبان شناسی وجود دارد. بسیاری از رشته های جدید بعد از دهه پنجاه بوجود آمده اند. این رشته ها در قسمت هائی به شدت متأثر از علوم دیگر بودند. نمونه های آن زبان شناسی روانی و یا ارتباطات بین فرهنگ هاست. مکاتب فکری زبان شناسی جدیدتر بسیار تخصصی هستند. یک نمونه ازآن زبان شناسی فمینیستی است. بنابراین تاریخ زبانشناسی ادامه دارد... تا زمانی که زبان وجود دارد، انسان به آن می اندیشد!