فارسی » هندی   ‫در مطب دکتر‬


‫57 [پنجاه و هفت]‬

‫در مطب دکتر‬

-

+ ५७ [सत्तावन]57 [sattaavan]

+ डॉक्टर के पासdoktar ke paas

برای دیدن متن کلیک کنید   
فارسیहिन्दी
‫من وقت دکتر دارم.‬ मे-- ड----- क- स-- म------ ह-
m---- d----- k- s---- m-------- h-i
+
‫من ساعت ده ‫وقت دکتر دارم.‬ मे-- म------ १- ब-- ह-
m---- m-------- 10 b--- h-i
+
‫اسم شما چیست؟‬ आप-- न-- क--- ह-?
a----- n--- k-- h--?
+
   
‫لطفاً در اتاق انتظار تشریف داشته باشید.‬ कृ--- प---------- म-- ब----
k----- p------------- m--- b-----e
+
‫دکتر الان می‌آید.‬ डॉ---- क-- स-- म-- आ ज-----
d----- k---- s---- m--- a- j----e
+
‫بیمه کجا هستید؟‬ आप-- ब--- क--- स- क----- ह-?
a----- b---- k----- s- k-------- h--?
+
   
‫چکار می‌توانم برای شما انجام دهم؟‬ मै- आ- क- ल-- क--- क- स--- / स--- ह--?
m--- a-- k- l-- k-- k-- s----- / s------ h---?
+
‫درد دارید؟‬ क्-- आ--- द--- ह- र-- ह-?
k-- a----- d--- h- r--- h--?
+
‫کجا درد می‌کند؟‬ आप-- क--- द--- ह- र-- ह-?
a----- k----- d--- h- r--- h--?
+
   
‫من همیشه کمر درد دارم.‬ मु-- ह---- प------ ह--- ह-
m---- h------ p--------- h--- h-i
+
‫من اغلب سردرد دارم.‬ मु-- अ---- स----- ह--- ह-
m---- a---- s------- h--- h-i
+
‫من گاهی اوقات شکم درد دارم.‬ मु-- क-- क-- प------ ह--- ह-
m---- k----- k----- p------- h--- h-i
+
   
‫لطفآ لباس بالاتنه خود را دربیاورید!‬ कृ--- क-- त- क- क--- उ-----
k----- k---- t-- k- k----- u-----e
+
‫لطفآ روی تخت دراز بکشید!‬ कृ--- ब----- प- ल-- ज---
k----- b----- p-- l-- j--e
+
‫فشارخون شما خوب است.‬ रक------ ठ-- ह-
r--------- t---- h-i
+
   
‫من یک آمپول برایتان می‌نویسم.‬ मै- आ--- ए- इ------- ल-- द--- / द--- ह--
m--- a----- e- i-------- l--- d--- / d---- h--n
+
‫من برایتان قرص می‌نویسم.‬ मै- आ--- ग------ द- द--- / द--- ह--
m--- a----- g------- d- d--- / d---- h--n
+
‫ من یک نسخه برای داروخانه به شما می‌دهم.‬ मै- आ--- द------ ल-- द--- / द--- ह--
m--- a----- d-------- l--- d--- / d---- h--n
+
   

‫کلمات بلند، کلمات کوتاه‬

‫طول کلمه به مطالب آموزنده آن بستگی دارد.‬ ‫این نکته را یک مطالعه آمریکایی نشان داده است.‬ ‫پژوهشگران کلماتی را از ده زبان اروپایی مورد بررسی قرار دادند.‬ ‫این کار بوسیله کامپیوتر صورت گرفت.‬ ‫کامپیوتر واژه های مختلف را توسّط یک برنامه تجزبه و تحلیل کرد.‬ ‫در این فرآیند، محتوای آموزنده آن با استفاده از یک فرمول محاسبه گردید.‬ ‫نتایج روشن بود.‬ ‫هرچه یک کلمه کوتاه تر بود، محتوای کمتری را منتقل می کرد.‬ ‫جالب است که، ما از کلمات کوتاه بیشتر از کلمات طولانی استفاده می کنیم.‬ ‫دلیل این امر را می توان در کارآئی سخن یافت.‬ ‫وقتی که ما صحبت می کنیم، بر روی مهم ترین چیز تمرکز می کنیم.‬ ‫بنابراین، کلمات بدون اطلاعات زیاد نباید بیش از حد طولانی باشند.‬ ‫این مسئله تضمین می کند که ما زمان زیادی را بر روی مطالب بی اهمیت صرف نمی کنیم.‬

‫این همبستگی بین طول و محتوای جمله دارای مزیت دیگری نیز هست.‬ ‫این امر تضمین می کند که محتوای آموزنده همواره یکسان باقی می ماند.‬ ‫بدین معنی که، ما همیشه در یک دوره معین زمانی یک مقدار سخن می گوئیم.‬ ‫به عنوان مثال، ما می توانیم از چند کلمه طولانی استفاده کنیم.‬ ‫امّا، به جای آن می توانیم از کلمات کوتاه زیادی هم استفاده کنیم.‬ ‫این انتخاب ما مهم نیست: محتوای مطلب یکسان باقی می ماند.‬ ‫درنتیجه، سخن ما آهنگ یکنواختی دارد.‬ ‫این مسئله کار شنیدن شنوندگان را آسان تر می کند.‬ ‫اگر همیشه مقدار اطلاعات تغییر کند، این امر کار را دشوار می کند.‬ ‫شنوندگان نمی توانند خود را با سخن ما هماهنگ کنند.‬ ‫درک کلام هم دشوار خواهد شد.‬ ‫کسی که می خواهد سخن او به بهترین وجه درک شود، باید از کلمات کوتاه استفاده کند.‬ ‫زیرا که کلمات کوتاه بهتر از کلمات بلند درک می شوند.‬ ‫بنابراین، اصل این است که: Keep It Short and Simple! (کلام خود را کوتاه و ساده نگه دارید!)‬ ‫به طور خلاصه: KISS!‬