فارسی » لتونیائی   ‫کار


‫55 [پنجاه و پنج]

‫کار

-

55 [piecdesmit pieci]

Strādāšana

‫55 [پنجاه و پنج]

‫کار

-

55 [piecdesmit pieci]

Strādāšana

برای دیدن متن کلیک کنید   
فارسیlatviešu
‫شغل شما چیست؟ Ka- J-- e--- p-- p---------?
‫شوهر من پزشک است. Ma-- v--- p-- p--------- i- ā----.
‫من نیمه وقت به عنوان پرستار کار می‌کنم. Es s------- u- p-------- p-- m------.
   
‫به زودی حقوق بازنشستگی ما پرداخت می‌شود. Dr-- m--- b-- p------.
‫اما مالیات ها زیاد هستند. Be- n------ i- l----.
‫و بیمه درمانی بالا (زیاد) است). Un m---------- a------------ i- d----.
   
‫تو می‌خواهی چکاره بشوی؟ Pa- k- t- g---- k---?
‫من می‌خواهم مهندس بشوم. Es v---- k--- i---------.
‫من می‌خواهم به دانشگاه بروم Es g---- s----- u-----------.
   
‫من کارآموز هستم. Es e--- p----------.
‫درآمدم زیاد نیست. Es n------ n- ī---- d----.
‫من خارج از کشور کارآموزی می‌کنم. Es e--- p----- ā------.
   
‫این رئیس من است. Ta- i- m--- p----------.
‫من همکارهای مهربانی (خوبی) دارم. Ma- i- j---- k-----.
‫ظهرها همیشه به سلف اداره می‌رویم. Pu------- m-- v------ e--- u- u------- ē-----.
   
‫من به دنبال کار هستم. Es m------ d---------.
یک سال است که بیکارم. Es j-- g--- e--- b-- d----.
‫در این کشور بیکار زیاد است. Ša-- v----- i- p---- d---- b-----------.
   

حافظه نیاز به بیان دارد

اکثر مردم روز اول مدرسه خود را به یاد دارند. امّا، آنها وقایع قبل از آن را به یاد نمی آورند. ما تقریبا هیچ خاطره ای از سال های اول زندگی خود نداریم. اما چرا؟ چرا نمی توانیم تجاربی که در کودکی داشته ایم را به خاطر بیاوریم؟ دلیل آن در رشد ما نهفته است. گویائی و حافظه تقریبا در یک زمان ایجاد می شود. و یک فرد برای به خاطر سپردن چیزی، نیاز به بیان دارد. بدین معنی که، او باید کلماتی برای بیان تجربیات خود داشته باشد. دانشمندان آزمایشات مختلفی را با کودکان انجام داده اند. و با انجام این کار، موفّق به کشف جالبی شده اند. به محض این که کودکان شروع به صحبت می کنند، همه وقایع قبل از آن را فراموش می کنند. بنابراین، شروع صحبت کردن مصادف با شروع کار حافظه است.

کودکان در سه سال اول زندگی خود مطالب زیادی را می آموزند آنها هر روز مطالب جدیدی را فرا می گیرند. آنها همچنین در این سن تجربیات مهم زیادی کسب می کنند. امّا، تمام آنها فراموش می شوند. روانشناسان این پدیده را به عنوان فراموشی نوزادی می شناسند. فقط چیزهایی که کودکان می توانند آن را نامگذاری کنند، باقی می ماند. حافظه اتوبیوگرافیک، از تجربیات شخصی افراد نگهداری می کند. کار آن مانند یک دفتر خاطرات روزانه است. همه چیز مهم زندگی ما در آن ثبت شده است. بدین طریق، حافظه اتوبیوگرافیک هویت ما را تشکیل می دهد. اما رشد آن بستگی به یادگیری زبان مادری دارد. و ما تنها از راه مکالمه می توانیم آن را فعّال کنیم. البته، چیزهایی که ما به عنوان یک کودک یاد گرفته ایم، واقعا از بین نرفته است. آنها در جایی در مغز ما ذخیره شده اند. ولی ما دیگر نمی توانیم به آنها دسترسی داشته باشیم... - شرم آور است، اینطور نیست؟